Przelicz piksele na piki z dowolnym DPI

Piksele zamieniają się na piki jednym działaniem: liczbę pikseli dzielisz przez DPI i mnożysz przez sześć. Przy 96 DPI szesnaście pikseli daje równo jedną pikę, a przy 300 DPI jedną pikę daje pięćdziesiąt pikseli. Wartość 96 pikseli na cal przypisuje ekranowi specyfikacja CSS.[1]

Szóstka we wzorze bierze się stąd, że pika to jedna szósta cala. Sześć pik składa się na cal, więc plik o szerokości 2 480 pikseli przy 300 DPI ma 49,6 piki, czyli nieco ponad osiem cali.

Ten kierunek przydaje się, kiedy pracujesz na gotowym pliku, a wymiar trzeba podać w pikach: przy uzupełnianiu amerykańskiej specyfikacji, przy wstawianiu grafiki do składu prowadzonego w InDesignie albo przy opisaniu szerokości łamu dla zewnętrznego zecera.

Niżej znajdziesz tabelę czternastu szerokości plików przy czterech gęstościach, sposób zapisania wyniku w pikach i punktach, tabelę jedenastu końcówek dziesiętnych oraz porównanie trzech systemów piki. Kierunek odwrotny liczy konwerter pik na piksele.

Wzór ma dwa działania: piki = piksele ÷ DPI × 6. Pierwsze zamienia piksele na cale, drugie cale na piki.

Przykład dla grafiki o szerokości 1 200 pikseli przy 300 DPI: 1 200 ÷ 300 daje 4 cale, a 4 × 6 daje 24 piki. Ta sama grafika opisana jako materiał ekranowy przy 96 DPI ma 75 pik, bo przy niższej gęstości ten sam plik zajmuje więcej cali.

Stąd zasada czytania wyniku: liczba pik maleje wraz ze wzrostem gęstości. Podwojenie DPI zmniejsza wymiar w pikach o połowę, bo ten sam zbiór pikseli rozkłada się na dwa razy krótszym odcinku.

Gdy wynik ma być podany w calach albo metrycznie, ten sam plik przeliczają konwerter pikseli na cale, konwerter pikseli na milimetry oraz konwerter pikseli na centymetry.

Wynik wychodzi liczbą dziesiętną, a programy DTP oczekują zapisu złożonego: liczba pik, litera p, liczba punktów. Zamiana idzie przez dwanaście, bo tyle punktów ma pika.[2]

Całość przepisujesz bez zmian, a końcówkę dziesiętną mnożysz przez dwanaście. Wynik 20,25 piki to 20 pik i 3 punkty, czyli 20p3. Wynik 5,5 piki to 5p6, a 12,75 piki to 12p9.

Liczba po literze p mieści się w przedziale od 0 do 11. Gdy wyjdzie dwanaście, doliczasz jedną pikę i wracasz do zera: 20 pik i 12 punktów to po prostu 21 pik.

Tabela niżej rozpisuje wszystkie jedenaście końcówek. Odczytanie takiego zapisu w drugą stronę opisuje konwerter pik na piksele, a same punkty przelicza konwerter pikseli na punkty.

Pod obiema kolumnami siedzi przełącznik Rodzaj piki. Decyduje o tym, w którym z trzech systemów podany zostanie wynik, bo jednostka o tej nazwie ma dziś trzy wartości i wszystkie trzy są w użyciu.

Domyślna pika PostScript pasuje wszędzie tam, gdzie wymiar wraca do InDesigna, QuarkXPressa albo do arkusza stylów CSS.[1] Pika drukarska obsługuje pliki składane w TeX-u i LaTeX-u, gdzie obowiązuje norma z 1886 roku.[2] Cycero podaje wynik w jednostce europejskiego składu, zbudowanej z dwunastu punktów Didota.

Różnice widać w tabeli niżej: ten sam plik opisany w cycero ma o około 6% mniej jednostek niż w pice PostScript, bo pojedyncze cycero jest szersze. Skąd biorą się te trzy wartości i ile każda z nich mierzy w milimetrach, opisuje konwerter pik na piksele.