Przelicz punkty typograficzne na piksele

Punkt to jednostka druku. Jeden punkt ma 1/72 cala, czyli 0,3528 mm, i taką miarę podają Word, InDesign oraz Illustrator, kiedy ustawiasz stopień pisma. Piksel jest jednostką ekranu i w arkuszu stylów odpowiada 1/96 cala, czyli 0,2646 mm [1]. Całe przeliczenie sprowadza się do stosunku tych dwóch liczb: 96 podzielone przez 72 daje 1,333.

Stąd bierze się para, którą zna każdy front-end: 12 pt to 16 px. Szesnaście pikseli to domyślna wielkość tekstu w przeglądarce i wartość, jaką przyjmuje jeden rem, więc dokument złożony w Wordzie dwunastką ma na stronie internetowej dokładnie ten sam stopień pisma.

Konwerter sprawdza się dla grafików przenoszących makietę do kodu, dla osób składających podpis w kliencie poczty oraz dla każdego, kto dostał specyfikację w punktach, a pracuje w narzędziu operującym pikselami.

Dalej znajdziesz tabelę 30 stopni pisma, tabelę grubości konturu, zestawienie pięciu systemów punktowych oraz instrukcję zmiany jednostki w Illustratorze, Photoshopie, InDesignie, Affinity, Inkscape, Figmie i Wordzie. Drogę w przeciwną stronę obsługuje konwerter pikseli na punkty.

Wzór ma jedną postać: liczba pikseli = liczba punktów × 96 ÷ 72, czyli mnożenie przez 4/3. W drugą stronę wystarczy pomnożyć piksele przez 0,75. Osiemnaście punktów daje 24 px, dwadzieścia cztery punkty dają 32 px, a 36 pt daje równe 48 px.

Siedemdziesiąt dwa punkty to dokładnie jeden cal, więc 72 pt odpowiada 96 px i 25,4 mm. Ta równość jest wygodnym punktem kontrolnym przy szybkim rachunku w pamięci. Działa też w drugą stronę: 0,75 pt to równo jeden piksel, a 1,5 pt to dwa piksele.

Skąd akurat 96? W3C ustaliło, że jeden cal w arkuszu stylów ma 96 pikseli, i opisało piksel referencyjny jako kąt widzenia pojedynczego piksela na ekranie o gęstości 96 dpi oglądanym z odległości wyciągniętej ręki [1]. Sama liczba jest jednak starsza od stron internetowych i pochodzi z decyzji podjętej w Microsofcie w latach osiemdziesiątych.

Ekran pierwszego Macintosha miał 512 × 342 punkty świetlne i gęstość 72 PPI, dobraną tak, żeby jeden piksel odpowiadał jednemu punktowi typograficznemu. Monitory pecetów miały wtedy zbliżoną gęstość, ale Microsoft zauważył, że monitor stoi mniej więcej o jedną trzecią dalej od oczu niż trzymana w rękach kartka, więc tekst na ekranie musi być większy. Windows zaczął raportować gęstość zawyżoną właśnie o tę jedną trzecią: dla wyświetlaczy o realnych 72 PPI podawał 96 PPI [2]. Tekst zrobił się czytelny, jedenastka na Windowsie odpowiadała ósemce na Macintoshu, a liczba 96 została w systemie, potem w przeglądarkach, a na końcu w standardzie CSS.

Przez większość historii druku punkt znaczył co innego w każdym kraju, a odlewnie czcionek miały własne miary. Pierre Simon Fournier uporządkował to jako pierwszy w 1737 roku, dzieląc stopę paryską na coraz mniejsze części. Pół wieku później François-Ambroise Didot oparł swój punkt na 1/864 stopy paryskiej, co dało 0,376 mm. Ta miara przyjęła się w całej Europie kontynentalnej, także w polskich drukarniach [3].

Po polsku dwanaście punktów Didota nazywa się cycero i mierzy 4,5113 mm według polskiej normy 2660 punktów na metr, a według definicji stosowanej w Niemczech i Czechach 4,512 mm; obie wartości i ich wpływ na wynik rozpisuje konwerter pik na piksele. Odpowiednikiem w świecie anglosaskim jest pica. Amerykańskie odlewnie ustaliły w 1886 roku własny punkt równy 0,013837 cala, przez co 72 punkty dawały 0,99624 cala, czyli o 0,4% mniej od cala [4].

Okrągłą wartość przyniósł dopiero PostScript. Adobe przyjęło w 1984 roku, że punkt ma równo 1/72 cala, a Apple oparło na tym typografię Macintosha, którego ekran miał wtedy 72 piksele na cal. Ten sam punkt liczy dziś konwerter powyżej i to jego definicję powtarza standard CSS [1]. Dwanaście takich punktów tworzy pikę, a ta przy 96 DPI daje równe 16 pikseli i 50 pikseli przy 300 DPI — przelicza je konwerter pik na piksele.