Przelicz kolor RGB na cztery farby CMYK

Podziel każdy kanał przez 255, a potem wylicz z tych trzech ułamków cztery udziały farb. Najjaśniejszy z kanałów wyznacza czerń, a pozostałe farby liczy się z niej i z własnego kanału.

Wzór: K = 1 − największy z kanałów, a dalej C = (1 − R − K) ÷ (1 − K). Magenta liczy się tak samo z kanału zielonego, a żółty z niebieskiego.

Kolor rgb(59, 130, 246) ma po podzieleniu kanały 0,231, 0,510 i 0,965. Najjaśniejszy jest niebieski, więc czerń wychodzi 0,035, czyli 4%. Cyjan daje 76%, magenta 47%, a żółty zero, bo cała wartość kanału niebieskiego poszła w czerń. Wynik to cmyk(76%, 47%, 0%, 4%).

Kilka wartości wraca przy tym przeliczeniu częściej niż inne. Czerń rgb(0, 0, 0) schodzi do samej czarnej farby na poziomie 100%, biel rgb(255, 255, 255) daje cztery zera, a szarość rgb(128, 128, 128) zapisuje się jako 50% czerni bez udziału pozostałych farb.

Wzór jest niezależny od maszyny i od papieru, dlatego daje ten sam wynik wszędzie. Ostateczny rozkład farb na maszynie wyznacza profil ICC podany przez drukarnię, a nazwy profili używanych w Europie zbiera tabela na tej stronie. Kolor z druku przeliczysz w drugą stronę konwerterem CMYK na RGB.

RGB opisuje kolor światłem. Ekran ma punkty w trzech barwach i dodaje ich światło do siebie, więc trzy pełne wartości dają biel, a trzy zera czerń.

CMYK opisuje kolor farbą, a farba działa odwrotnie: leży na białym papierze i odbiera mu światło, więc im więcej farby, tym ciemniej. Dlatego barwy podstawowe stoją w obu zapisach po przeciwnych stronach. Pełny cyjan zabiera z bieli czerwień, a pełna magenta zieleń.

Skrót bierze się od nazw czterech farb: cyan, magenta, yellow oraz K, czyli czerń. Litera K pochodzi albo od ostatniej litery angielskiego słowa black, albo od key colour, czyli koloru kluczowego[1].

Czarna farba wchodzi do kompletu z dwóch powodów. Same cyjan, magenta i żółty nałożone na siebie dają ciemny, brudny brąz. Do tego osobna czerń zużywa na tekst i cienie znacznie mniej farby niż trzy warstwy jedna na drugiej[1].

W codziennej pracy jedno i drugie spotyka się w innym miejscu. Wartości RGB podaje przeglądarka, Figma i każdy próbnik kolorów na ekranie. Wartości CMYK stoją w specyfikacji drukarni, w księdze znaku i w oknie eksportu do PDF-a — wszędzie tam, gdzie plik idzie na papier.

Ekran opisuje barwę w przestrzeni sRGB, przyjętej przez W3C dla HTML i CSS[2], a więc jednakowej na każdym zgodnym urządzeniu. Z farbami jest inaczej: farby triadowe używane w Europie mają inną barwę niż te stosowane w Stanach Zjednoczonych[1]. Stąd bierze się rola profili ICC, które opisują konkretne połączenie farb, papieru i maszyny.